Liam

     Ledwo łapiąc oddech wbiegłam na górę po drewnianych schodach w domu mojej przyjaciółki. Jednym, mocnym szarpnięciem otworzyłam drzwi. Zdyszana oparłam się o futrynę i błagalnym wzrokiem spojrzałam na [I.P], która beztrosko leżała na łóżku z laptopem na brzuchu. Wychyliła głowę i posłała mi uśmiech. Wywróciłam oczami i z trudem utrzymując się na nogach podeszłam bliżej i zmęczona opadłam na pachnącą pościel. Spadła mi kondycja, ale kto po dwudziestu minutach szaleńczego biegu miałby jeszcze siły?

-Co tam?- spytała cicho wciąż stukając w klawiaturę.

-Ty też zapomniałaś... Miałyśmy pomóc chłopakom przygotować imprezę- przypomniałam jej.

-O rany! Która jest godzina?!- zamknęła laptopa i poderwała się jak oparzona.

-Jeszcze przed południem. Mamy dużo czasu, ale lepiej już chodźmy- pośpieszyłam ją.

-Jak? W piżamie pójdę?!- oburzyła się i poszła do łazienki.

Czekałam na nią już dobre kilkanaście minut kiedy usłyszałam swój telefon.

-Cześć Perrie!- odebrałam 

-Hej [T.I]! Gdzie wy jesteście?- to był dobrze znany mi chrypliwy głos.

-Och! Jestem u [I.P]. Przecież wiesz, że musi się wystroić- westchnęłam ciężko.

-Pośpieszcie się. Przebierzecie się później, a boję się, że sami sobie nie poradzimy- powiedziała już lekko zdenerwowana.

-Ale ona nie zakłada sukienki!- mnie również puszczały nerwy.

-Wyciągnij ją z tego domu!- rozkazała i rozłączyła się.

Zayn znalazł sobie fajną dziewczynę. Była bardzo miła i zabawna, ale gdy coś wytrącało ją z równowagi była nieobliczalna. A może po prostu niecierpliwa...

-Wyłaź już! Louis lubi jak jesteś bez makijażu!- walnęłam w drzwi do jej łazienki.

-Ale wtedy wyglądam tragicznie!- usłyszałam w odpowiedzi. 

-Dzwoniła Perrie, jest zła jak osa- wiedziałam, że to ją przekona. 

I rzeczywiście chwilę później stała przede mną ubrana w niebieskie rurki i białą koszulkę z krótkim rękawem.

-Chodźmy- pociągnęłam ją w stronę wyjścia.

-A śniadanie?- jęknęła, gdy mijaliśmy kuchnię.

-Horan na pewno się z tobą czymś podzieli- opuściłyśmy jej mieszkanie.

Po kolejnych kilkunastu minutach truchtu dotarłyśmy do domu naszych gwiazdorów. Bez pukania wparowałyśmy do środka. Oczy wszystkich domowników zwróciły się na nas. Niall zawiesił się z kubkiem napoju w ręce, Zayn pomachał mi wychylając się zza barku. Na taborecie stał Harry w samych bokserkach i wieszał kolorowe lampki przy oknie. Obok stała dziewczyna Malik'a i podawała mu kolejne, splątane kabelki.

-Hello, dziewczyny!- po poręczy schodów zjechał Louis.- Cześć Słońce- objął [I.P] w pasie i cmoknął ją w policzek.

-Cześć- opowiedziała mu uśmiechem.

-Co tan [T.I]?- brunet z grzywką przesłaniającą mu czoło zwrócił się do mnie.

-Nic specjalnego... Gdzie Liam?- weszłam dalej uważnie rozglądając się po sali.

-Daddy pojechał na zakupy- usłyszałam Harry'ego, który szczerzył się do mnie z góry.- Cześć!

-Hej!- zaśmiałam się.- A to nie są czasem ozdoby choinkowe?- wskazałam palcem lampeczki, które trzymał w rękach.

-Są... Ale coś świecić musi- wzruszył ramionami i powrócił do poprzedniego zajęcia.

-Czy ktoś mi może do cholery jasnej pomóc z tymi torbami?!- w drzwiach stanął mój chłopak.

Uśmiechnęła się od ucha do ucha i rzuciłam się na Liam'a. Chłopak objął mnie w talii i lekko uniósł do góry.

-[T.I]! Nareszcie jesteś!- uśmiechnął się i tak jak zwykle pocałował mnie na powitanie.

-Pomogę Ci z tymi zakupami- splotłam nasze palce i wyszliśmy na podwórko. Liam cały czas się do mnie uśmiechał.

-O matko! Ileż tego!- zdziwiłam się, gdy chłopak otworzył bagażnik.

Poczułam jego ciepłe dłonie na moich biodrach.

-Nie tak dużo- mruknął mi do ucha i złożył pocałunek na mojej szyi. 

Uśmiechnęłam się i obróciłam twarzą mojego chłopaka. Ten przycisnął swoje usta do moich. Popchnął mnie lekko napierając na moje ciało. Usiadłam na brzegu samochodu przewracając kilka reklamówek z kupionymi produktami. Ręce przeniosłam na jego krótko obcięte włosy. Podczas pocałunków poczułam jak się uśmiecha.

-Uwielbiam jak to robisz- powiedział cicho i ponownie zaczął całować mój obojczyk.

Odchyliłam głowę przymykając powieki. Po chwili znów złączył nasze usta pochylając się nade mną jeszcze bardziej. 

-Ekhm- usłyszeliśmy ciche chrząknięcie.

Liam odsunął się ode mnie na kilka centymetrów i odwrócił głowę, by sprawdzić kto nam przeszkodził. Jak się okazało przed drzwiami stał Niall.

-Wygonili mnie, żebym wam pomógł, bo wam coś nie idzie- zaśmiał się i puścił nam oczko.

Ciemnooki jeszcze raz mnie pocałował, westchnął ciężko i złapał dwie reklamówki. Minął blondyna ze wściekłą miną i wszedł do domu. Podniosłam się i również chwyciłam torbę. Obok stał Niall.

-Wybaczysz, że wam przerwałem?- zarechotał.

-Nie wiem- odpowiedziałam śmiechem i poszłam w ślady Liam'a,

Po kilku kursach do auta, wszystkie zakupy leżały w kuchni.

-Kupiłeś alkohol?- do środka wparował Zayn.

Mój chłopak uśmiechnął się krzywo, a ja zaczęłam chichotać.

-No jak tak można?! Jadę do sklepu!- krzyknął Mulat i już go nie było.

***

     -Jezu! Ale tu tłok!- pisnęła [I.P], gdy przeciskając się przez tłum ludzi próbowałyśmy dostać się do łazienki.

Wreszcie nam się udało. Przekręciłyśmy zamek w drzwiach i z ulgą siadłyśmy na podłodze.

-Nie wiedziałam, że zaprosili pół Londynu- westchnęłam zmęczona.

Moja przyjaciółka tylko wzruszyła ramionami. Wcale mi się nie podobało to, że w domu chłopców było tyle w większości obcych ludzi. Jutro rano wyjeżdżają w trasę, a ja miałam nadzieję, że ten ostatni wieczór spędzę z moim ukochanym. A poza tym alkohol. Wiedziałam, że jest go dużo, a Harry z Zayn'em nie będą w stanie podnieść się z podłogi. 

-Impreza trwa już dwie godziny- oznajmiła [I.P].

Dwie godziny, a ja nawet nie zamieniłam słowa z Liam'em. Był zbyt zajęty zabawianiem gości. Nagle usłyszałyśmy walenie do drzwi.

-Zajęte!- próbowałam przekrzyczeć głośną muzykę.

-[T.I]?! To ty?!- rozpoznałam głos Lou.

Otworzyłam drzwi. Chłopak wpakował się do łazienki i od razu przytulił blondynkę stojącą obok mnie. 

-Czemu tu siedzicie?- zapytał z troską.

-Tam jest tyle ludzi! Dom wam rozniosą!- powiedziałam nie kryjąc swojego niezadowolenia.

-Liam cię szuka- odparł zmieniając temat.

Bez słowa wyszłam z pomieszczenia zostawiając ich samych. Zaczęłam błądzić po pokojach szukając chłopaka. Zastałam go na środku salonu rozmawiającego z jakimś facetem. Podeszłam bliżej. Odwrócili się. Na twarzy Liam'a zagościł szczery uśmiech. Objął mnie i pocałował w policzek.

-Chodźmy stąd- złapał mnie za rękę i pociągnął w stronę wyjścia.

Kilka minut później powoli, trzymając się za ręce szliśmy w stronę niewielkiego jeziorka. To miejsce stawało się magiczne, gdy zapadał zmrok. 

-Nie tak to miało wyglądać- spuścił głowę.- Przepraszam za ten wieczór, Chciałem, by był wyjątkowy- tłumaczył się cicho.

Mocniej ścisnęłam jego dłoń.

-Noc jeszcze młoda. Mamy dużo czasu, żeby sprawić, by była wyjątkowa- posłałam mu pocieszający uśmiech.

Niedługo potem siedzieliśmy nad brzegiem jeziora. Wpatrywałam się w srebrzystą taflę wody. Siedzieliśmy przytuleni, uśmiechnięci, otuleni światłem księżyca i lekkim, chłodnym wiatrem. Nagle, przez jedną głupią myśl w moich oczach pojawiły się łzy, które po chwili spływały po moich policzkach. Liam przycisnął mnie do siebie.

-Nie płacz [T.I]. Dobrze wiesz, że cię kocham i nigdy cię nie zostawię- szepnął mi do ucha.

-Kiedy właśnie to robisz... Zostawiasz mnie- po raz kolejny zaniosłam się płaczem. 

Usłyszałam cichy szloch. Pojedyncze łzy Liam'a kapały na moje ramiona.

-Nie płacz- teraz to ja go pocieszałam.

-Nie chcę cię zostawiać.

-Ale musisz... To twoja kariera. Nie możesz ich zawiść- mówiłam.

-Kocham Cię [T.I]. Proszę nie zapomnij o mnie- zajrzał mi w oczy.

Bał się tego...

-Nie mogłabym...

Zaczął szukać czegoś w kieszeni spodni.

-Kocham Cię- powtórzył i założył mi na szyję jakiś wisiorek.

Przytuliłam się do niego ponownie zalewając łzami. 

***

-[T.I]- te słowa mnie obudziły.

Powoli otworzyłam oczy. Przed sobą ujrzałam uśmiechniętego Liam'a. Uśmiechał się, lecz jego oczy były zaczerwienione.

-Usnęłaś... Musisz wracać do domu... Już wschodzi słońce...- jego policzki znów były mokre.- Ja też muszę iść- dodał.

Dopiero teraz dotarły do mnie jego słowa. Więc to jednak nie był koszmar... 

-Wstawaj- podciągnął mnie do góry.- Nie mogę cię odprowadzić.

-Zostanę tu jeszcze...

-Nie... [T.I] to nie jest dobry pomysł- mruknął.

-Liam!

-Dobrze... Kocham cię, bardzo mocno- szepnął.

Pochylił się nade mnę i złożył na moich ustach ostatni delikatny, a zarazem namiętny pocałunek. Czułam jego miłość i silny ból.

-Kocham Cię- powiedział i po prostu odszedł.

Stałam sama, zalana łzami ze wspomnieniami i pewną miłością w sercu.

"I could promise you my heart don't cry, 

But would it all make sense?"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Liam na miły, piątkowy wieczór :) Ja żegnam się z wami na kolejny tydzień i wyprowadzam się chwilowo z domu, więc nie sądzę, że coś ukaże się przed kolejnym weekendem. Tymczasem trzymajcie się i oczywiście komentujcie!
Cytat: Tom Odell "Sense".